قانون آروزها

این مطلب دراین تاریخ ارسال شده است پنجشنبه, ۸ دی, ۱۳۹۰ در ساعت ۹:۳۵ ب.ظ

[این تصویر، برای من، فقط چهره‌ای زیبا از ساختار قدیمی خیابان‌های شهر پاریس نیست! این تصویر برای من آینه تمام‌نمایی است از اونچیزی که اسمش رو «قانون آرزوها» گذاشتم... توی این پست یکی از قوی‌ترین باورهای زندگی‌ام رو افشاء می‌کنم، باوری که امروز بیش از هر روز دیگه‌ای بهش ایمان قلبی دارم و می‌دونم همه ما خودآگاه یا ناخودآگاه توی زندگی‌مون تجربه‌اش کرده‌ایم... ]

«نابرده رنج گنج میسر نمی‌شود» شاید این یکی از باارزش‌ترین جمله‌‌هایی باشه که به حکم تکرار از چشم افتاده! از روزهای دور به یاد دارم که سخت اهل تلاش بودم. مسیر طولانی که برای رسیدن به مدرسه هر روز طی می‌کردم فاصله شرق به مرکز تهران بزرگ بود اما تا آخرین روزهای مدرسه با شوق این کار رو انجام می‌دادم و همیشه باور قلبی‌ام این بود که این تلاش‌ها در دنیا گم نخواهند شد و روزی من رو به رویا‌هام نزدیک خواهند کرد. در دوران نوجوانی اولین جوانه‌های آرزو در ذهن من شکل گرفت. آرزوهایی که خیلی‌هاشون با توجه به شرایط زندگی‌ام بلند پروازانه به نظر می‌رسیدند. ولی هیچ وقت دستم رو از رسیدن به هیچ آرزویی کوتاه نمی‌دیدم. من در ناخودآگاه به قانون «آروزها» باور داشتم…

بعدها متوجه شدم این قانون نانوشته من، تحت عنوان «تاپاس»، یکی از اصول مرحله دوم- نیاما (انضباط فردی)- در یوگای هشت مرحله‌ای پاتانجلی است. خیلی‌ها تاپاس رو قربانی‌کردن امیال و عادات برای رسیدن به مدارج بالای معنوی و لازمه سلوک می‌دونند. اونچیزی که ما به ریاضت می‌شناسیم.

اما اگر موافق باشید از زاویه‌ دیگه‌ای به بررسی موضوع بپردازیم. فرض کنید در یک بانک معتبر حساب بانکی دارید که با توجه به مبلغ موجود در آن و گردش حسابتون می‌تونید وام‌‌های مختلفی دریافت کنید. «قانون آروزها» درست شبیه حساب شخصی شما در بانک کائنات عمل می‌کنه. بعبارت دیگه در طول زندگی می‌تونید به روش‌های مختلف در این حساب، پس‌اندازی رو اندوخته و در مواقع لازم برای حقیقت‌بخشیدن به رویاهاتون از دنیا انتظار حمایت داشته باشید. یکی از راه‌های پرکردن این حساب هم قربانی‌کردن عادت‌ها است.

امیال و آرزوهای ما دو دسته هستند. دسته اول عمر کوتاهی دارند. یعنی فقط رویاهای زودگذری هستند که تحت تاثیر عادت‌های ما قرار می‌گیرند و پس از مدتی تبدیل به تردید می‌شوند و به حکم عنوان سرنوشت از اون‌ها چشم می‌پوشیم و به زودی از لیست آرزوهای ما خارج یا تبدیل به حسرت‌های ابدی خواهند شد.

دسته دوم، آروزهایی هستند که در ما میلی پویا ایجاد می‌کنند و یه جور شور حرکت و شوق برای زندگی بهمون می‌دهند. این دسته از آرزوها مثل جوانه‌ در زمین وجود ما سربرمی‌آورند و در انتظار مراقبت و توجه ما هستند. برای رسیدن به این دسته از آروزها خواستن به تنهایی کافی نخواهد بود. در راه رسیدن به این آروزها که بدون تردید با موانع زیادی رو به رو خواهیم شد، نیاز به تعهدی قوی و درونی داریم تا در سخت‌ترین شرایط ما رو برای تلاش بیشتر با نهایت توان موجود ترغیب کنه. قوی نگه‌داشتن این تعهد هم نیاز به انرژی داره، درست مثل قطاری که برای ادامه حرکت نیاز به سوخت داره. سئوال بعدی: این سوخت از کجا تامین خواهد شد. از دو راه ساده، قربانی کردن عادت‌‌های جسمی و ذهنی و یا استفاده از اعتبارمون در بانک کائنات.

در روش اول باید بدون اتلاف وقت به سراغ قربانی کردن عادت‌‌ها بریم! عادت‌‌های جسمی مثل خواب طولانی یا برنامه خواب نامنظم، عادات غذایی، عادت بی‌تحرکی و …. همینطور عادت‌‌های ذهنی مثل وابستگی‌های بیمارگونه ذهنی و عاطفی و … تمام این عادت‌ها درست مثل سوخت فسیلی هستند که نیاز به آتشزنه دارند تا انرژی عظیمی که در خود ذخیره کردند رو آزاد کنند. شناخت این عادات هم خیلی ساده‌است. اگر واقع‌بینانه به گوشه و کنار زندگی‌مون سرک بکشیم، تعداد زیادی از اونها رو سراغ خواهیم داشت.

به هر ترتیب قربانی کردن این عادات که قطعاً‌ کار سختی خواهد بود، چیزی که در حالت اغراق‌آمیز به ریاضت می‌شناسیم، یکی از راه‌های تبادل با حساب فردی ما در دنیاست. اگر این کار رو برای رسیدن به هدف خاصی انجام می‌دیم، شبیه بیدار ماندن‌‌های شب‌های کنکور، از انرژی حاصل از اون در مسیر رسیدن به هدفمون می‌تونیم برداشت کنیم و اگر هدف خاصی نداریم و هر از جند گاهی برای شکستن عادت‌‌ها به سراغشون می‌ریم می‌تونیم مطمئن باشیم که سوختی رو ذخیره می‌کنیم که در جای مناسب به حمایت رویاهای زنده ما خواهند اومد.

تجربه زندگی حتی کوتاه مدت در پاریس یکی از آرزوهای ذهن کودکانه‌ام بود. وقتی توی خیابون‌های پاریس قدم می‌زدم داشتم تمام روزهایی که برای خواندن زبان فرانسه ساعت‌‌‌ها بعد از مدرسه به کلاس می‌رفتم و شامگاه با خستگی به منزل می‌رسیدم، روزهایی که توی تاکسی و اتوبوس مسیر رسیدنم به مدرسه درس خوندم و برای بدست‌آوردن استقلال مالی‌ام رویاپردازی کردم رو با خودم مرور می‌کردم و دلم می‌خواست بتونم این باور عمیق قلبی رو به خطوط تبدیل کنم و در این بلاگ بنویسم. باری! باور دارم که فاصله خواستن تا توانستن تک تک مردمان زمین، به دست سوخت اختیار و اراده‌‌ای است که برای تغییر مسیر عادت‌گونه قطار زندگی‌شان مصرف می‌کنند…



۶ نظر لـ قانون آروزها

  1. مسعود توسط:

    ۸ دی, ۱۳۹۰ در ساعت ۱۰:۳۴ ب.ظ

    جالب بود…

  2. پرهام توسط:

    ۹ دی, ۱۳۹۰ در ساعت ۱۰:۱۸ ق.ظ

    یکی از قانون ها آرزوها اینه که آرزو ها را باید ترسیم کرد، دقیقا عین اون چیزی که میخواهیم بهش برسیم را جزء به جزء تصور کنیم.

    رضا کیانیان توی فیلم خانه ای روی آب میگه:
    حواست باشه چی آرزو میکنی چون ممکنه بهش برسی !
    http://www.21aban.com/2009/09/blog-post_14.html

  3. پرستو توسط:

    ۱۲ دی, ۱۳۹۰ در ساعت ۱۱:۴۵ ق.ظ

    ساناز عزیزم خیلی مطلبت عالی بود. خدا کنه بتونیم عادتهای بیمار گونه مون (در مورد من – تماشای تلویزیون و وبگردی)رو کنار بزاریم.

  4. احمد توسط:

    ۱۳ دی, ۱۳۹۰ در ساعت ۷:۳۲ ق.ظ

    خیلی عالی بود…
    این جملاتت درباره “ترک عادت” و “ریاضت” یا همون “استقبال از سختی ها” منو یاد نوشته های “نادرابراهیمی” انداخت…
    امیدوارم به زودی تک تک آرزوهای کودکی ات رو بتونی محقق کنی سانازجان.

  5. حسین توسط:

    ۱۲ اسفند, ۱۳۹۰ در ساعت ۹:۲۹ ب.ظ

    سلام.
    اتفاقی با وبلاگتون اشنا شدم اما باید بگم که این پست و نحوه نگارشش بنظرم فوق العاده بود . مخصوصا قضیه: تامین سوخت . ۱٫ از یه سری عادتهای بدردنخور رها شدن . ۲٫ توی مسیر تلاش و عادتهای موازی با ارزو رفتن

  6. sunaz توسط:

    ۱۳ اسفند, ۱۳۹۰ در ساعت ۹:۵۴ ق.ظ

    سلام. ممنون که به بلاگ من سر زدید و خوشحالم که مطلب به درد بخوری توش پیدا کردید :)

دیدگاه‌تان را بنویسید: