کوله پشتی من در سال ۹۳

این مطلب دراین تاریخ ارسال شده است سه شنبه, ۲۰ اسفند, ۱۳۹۲ در ساعت ۳:۲۲ ب.ظ

 

[امیر مهرانی امسال یه باری ویلاگی راه انداخت با عنوان کوله پشتی در سال ۹۳. این پست رو در جواب به ایمیل امیر نوشتم که در اون دو سئوال مطرح شده بود:

اول- فرض کنید که یک کوله پشتی دارید که قرار است با خودتان به سال ۹۳ ببرید. داخل این کوله پشتی چه تجربه‌ یا تجربیاتی از سال ۹۲ می‌گذارید؟ این تجربیات می‌توانند بزرگترین و بهترین درس‌هایی باشند که در سال ۹۲ در خلل کارها بدست آورده‌اید.

دوم- کتاب، فیلم یا مثلا ویدئویی از TED یا جای دیگری هست که دوست داشته باشی به دیگران پیشنهاد بدی؟

شما هم به این بازی دعوت هستید... ]

بچه که بودم کوله پشتی مدرسه ام همیشه برای جثه ام بزرگ بود و سنگین. از تو چه پنهون فاصله مدرسه تا خونه زیاد بود و همیشه همه کتاب هام همراهم بود تا بتونم توی مسیر درسهای روزهای بعد رو هم بخونم و کلی خرت و پرت که توی عالم بچگی فکر میکردم شاید یه روزی توی این مسیر به دردم بخوره ولی  پیش میومد که مثلا یه بسته دستمال تا پایان سال دست نخورده توی کیف می موند و در نهایت هم میرفت توی سطل آشغال! درسته که هر سال جثه ام بزرگتر میشد اما کیفها کوچک تر و بارها سبک تر و گزیده تر. هنوز هم خونه ما با مدرسه فاصله زیادی داشت اما من یاد گرفته بودم برنامه ریزی کنم و دیگه نیازی به حمل اینهمه بار نبود …..
شاید داستان زندگی هم همین باشه ….. هر سال که میگذره وقتی چشم انداز زندگی روشن تر میشه و بیشتر یاد میگیرم تا برای رسیدن به اهداف و آرزوهام برنامه ریزی کنم، تشخیص نیازمندی ها هم برام راحت تر میشه. بارهای اضافی رو میذارم زمین و فقط اونایی رو با خودم میبرم که می دونم در سفر زندگی باید همراهم باشه. ساده بگم، از بین خاطرات بد، تجربه ها رو جدا میکنم و خاطرات خوبی که حتی در غبار سالها گم نمیشن و هنوز تازه هستند رو مثل یک گنجینه از کوله پشتی هر سال به سال دیگه منتقل میکنم و بقیه چیزا رو در سالی که گذشت جا میذارم. به این ترتیب در هر پایان سال چند برگی می نویسم تا ببینم با خودم چند چند هستم با این عنوان: صورتحساب سال ….
و اما سال ۹۲ …. سال ساده ای نبود. پر بود از غافلگیری ها، نقاط عطف، چالش ها، تصمیم ها و انتخاب های سخت …. اما لا به لای تمام ترس‌ها، تردیدها، غم ها و شادی ها فرصت رقص زندگی به من داده شده بود و این خبر خوبی بود… تمام اینها یعنی کارگاهی تدارک دیده شده بود تا من زندگی رو تمرین کنم و کمی بزرگتر و آگاه تر بشم به خودم، رویاهام و کمی هم به حکمت زندگی. محتویات کوله پشتی من در سال ۹۳ در چند خط خلاصه میشه:
زمین بازی زندگی پر از فضاهای پر و خالیه. فضاهای خالی اونجاییه که میتونه بوسیله تو پر بشه. باید بری و اونجا با نهایت توانت بازی کنی و وقتی از نهایت بازی لذت بردی و وقتش رسید آماده باش که رها کنی. بگذاری و بگذری و به بقیه فرصت بازی بدی. برو سراغ فضای خالی بعدی که انتظارت رو میکشه. پر باش از حکمت فراوانی زندگی. خوب بازی کن و امن، با زدن حداقل خسارت به خودت و دیگران…. آگاه باش که هر گامی که برداری اثری است از انرژی در این دنیا، مثبت یا منفی که به حکم علم گم نخواهد شد و دیر یا زود در جای دیگری از این زمین بازی به تو بازخواهد گشت. هر جا که ایستادی با نهایت توان بازی کن جوری که هر وقت به گذشته برگشتی افسوس نخوری از آنچه میتوانستی با امکانات مادی و معنوی در دسترست انجام بدی و ندادی، جوری که سنگینی بار بد بازی کردن ها رو تا ابد با خودت حمل نکنی. رویاهای زندگیت رو گم نکن حتی اگر لازم شد به خیلی فرصت های خوب «نه» بگی!
و اما کتاب، هنوز هم سه کتاب «شازده کوچولو» شاهکار سنت اگزوپری، «سه شنبه ها با موری» از میچ آلبوم و «پیام گمگشته» که روایتی است از حکمت سرخپوستان رو به هر کتاب دیگه ای ترجیح میدم و گاهی به خودم میگم اگر بتونی همین سه کتاب رو درک و زندگی کنی باید به خودت بگی: دمم گرم!

 



۳ نظر لـ کوله پشتی من در سال ۹۳

  1. دل‌تکانی های بهارانه!- سال نو، آدم های نو تر! توسط:

    ۲۶ اسفند, ۱۳۹۲ در ساعت ۴:۵۱ ب.ظ

    [...] بیشتر و بیشتر شد. دیدم که رشد تنها حاصل شکست است. … ساناز صدوقی نوشته: و اما سال ۹۲ …. سال ساده ای نبود. پر بود از [...]

  2. SH توسط:

    ۲۹ اسفند, ۱۳۹۲ در ساعت ۱۱:۴۲ ق.ظ

    امسال اصلا نفمیدم چطوری گذشت :D
    چون همش یا دانشگاه بودم یا داشتم درس میخوندم :D
    در ضمن عیدت مبارک

  3. علی توسط:

    ۱۶ خرداد, ۱۳۹۳ در ساعت ۳:۳۳ ب.ظ

    عالی بود. لذت بردم و استفاده کردم.
    یادمه اون روز استاد بارها بلند منو صدا کرد … علی عالی بازی میکنی … علی عالی بازی میکنی …. چند سال بعد اما … علی حس در بازیت نیست … علی خوب نیست …
    الان که خودمو در اون فضا قرار میدم میبینم اصلا نه راه خواهم رفت و نه وارد فضایی میشم چون به نظرم در فضای خالی هیچ خبری نیست. مینشینم و نظاره میکنم بازی بازیکنان رو !!
    شاید فتح مکرر فضاهای خالی مختلف که هر کدوم در ابتدا به نظر جذاب میاد، میخواد اینو نشون بده که اخرش خبری نیست.
    یادمه یک بار استاد گفت : من خیلی جاها رفتم و خیلی کارها کردم اما باور کنید برای انچه دنبالش هستید نیاز به رفتن به هیچ جا نیست ، مطلقا نیست. جهت حرکت رو به بیرون نیست … هنوز صداش توی گوشمه ..

دیدگاه‌تان را بنویسید: